ชีวิตนี่เหมือนอยู่กลางทะเลมรสุมจริง ๆ

คนอื่นเป็นอย่างนี้บ้างไหมเนี่ย



ช่วงเวลาที่จะสงบก็น้อยเหลือเกิน

มองฟ้าใส ๆ ทะเลสวย ๆ ได้ไม่นาน

ก็ต้องเตรียมรับมือกับพายุลูกต่อไปอีกแล้ว



บางครั้งที่พายุพาคลื่นที่แรงมาก ๆ โถมเข้ามา

แล้วเรายังสามารถยืนได้อยู่ ยังไม่ล้มไป

ทำให้ภูมิใจ แล้วก็โล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

แต่ทำไมนะ ทุกครั้งเลย มันจะต้องมีคลื่นลูกที่สอง

ที่หนักหนาสาหัสกว่าลูกแรกที่ว่าแย่แล้ว

โถมเข้ามาซ้ำอีก ทีนี้อย่าว่าแต่ทรงตัวให้อยู่ได้เลย

ล้มไปแล้วจะลุกใหม่ยังยาก..



แย่จัง ทำไมชีวิตถึงมีแต่เรื่องแบบนี้เนี่ย

เบื่อจริง ๆ